Bahar'a

 Renkler vardı. Rengarenktiler. Her birinin kendine has bir dokusu, sesi ve hissi vardı. Bunca rengin içinde gittikçe grileşti dünya. Kendini yiyen Ouroboros yılanı gibi içindeki renkleri yemeye başladı. O zamandan beri öyle solgun ve kırgın duruyor dünya. İnsanlar renklerini kaybettiklerinden beri daha mutsuz, özünden uzaklaşmış, varlığını inkâr eden canlılara dönüştüler.

 Dünya bunu bize neden yaptı?İki güzel kitap okuyup, biraz kahve içip, çocukları ve kedileri sevip göçecektik dünyadan. Savaşlar, cinayetler, zulümler ,haksızlıklar... dünya böyle upuzun bir karanlığa ne zaman boyandı?

 Renklerde umut var. Birini sevebilme cesareti var, yaşama ve yaşamın güzelliğine dair bir inanç var. Bizi yansıtan içimizi kıpır kıpır yapan bir tarafı var. Renklere bakınca aklımıza gelen hatıralar var. Kırmızı beyaz marteniçkalar var. Önümüz bahar. Baharın hep geleceğine inancımız var. Bizi korkutmaz sanırım dünyanın karanlığı. El ele versek dünyanın koyu griliğini rengarenk boyalarla boyamaya, alışılagelmiş düzeni kökten değiştirmeye cesaretimiz var. Çünkü kadınlar var. Bahar gelir elbet umudumuz var.

"Sular akar ya, köprü biliyor

Baharıma bir yol bulacağım"

Mabel Matiz-Yeni yaz